door Carey Roberts

(Voor de oorspronkelijke Engelse tekst klik hier)

Trouwlustige vrouwen vinden het tegenwoordig maar moeilijk om een man te vinden die zich voor de hele rit wil aanbieden.

Dat komt niet door het ontbreken van maatschappelijke aandacht voor dit probleem. Toen ik pas nog mijn plaatselijke boekwinkel uitliep lagen er bij de kassa twee boeken met de belofte dat zij wanhopige vrouwen zouden helpen bij het vinden van hun uitverkorene.

Vrouwenbladen staan vol met adviesrubrieken om hun lezeressen te helpen met het vinden van hun prins op het witte paard. Maar helaas, in deze stukken ontbreekt het aan ieder begrip voor de manier waarop mannen naar deze zaken kijken. Er wordt net gedaan alsof het enige dat van belang is de visie van de vrouw is.

Een voorbeeld is de recente scheldkannonade van Susan Reimer, onder de titel "Jongemannen lopen weg voor het huwelijk". Haar column, zoals de meeste in dit genre, heeft weinig te bieden als het om mededogen, humor of wijsheid gaat.

Reimer beschrijft jongemannen aldus: "Behalve een taille smaller dan 75 cm en een volle haardos, zitten er niet veel voordelen aan een man van in de twintig... Hij leeft in een verlengde adolescentie - een "adult-olescence" - en iedere onvolwassen, onverantwoordelijke en zelfingenomen activiteit die hij onderneemt wordt goedgekeurd door het laatste nummer van zijn favoriete mannenblad.

Als het commentaar van mevrouw Reimer de houding weergeeft van de meeste vrouwelijke singles, dan is het niet verbazingwekkend dat mannen niet meer in de rij staan om hun boterbriefje te halen.

Laten we de zaak eens in een iets breder perspectief bekijken. Wat zien we dan?
Op de eerste plaats zijn mannen zich er goed van bewust dat de helft van alle huwelijken eindigt in echtscheiding. Mannen hebben te veel huiveringwekkende verhalen gehoord over vijandige vrouwen die hun bankrekeningen plunderden en levenslange alimentatie opeisten. En wat de kinderen betreft, vrezen zij te eindigen als verstoten ouders, die genoegen mogen nemen met een vergunning van de rechtbank om hun kinderen om het weekend te verblijden met "een bezoekregeling".

Dan is er de door de feministen doorgedreven Wet tegen de Vrouwen- mishandeling ("Violence Against Women Act"). Dat is de federale toverdoos die overal in de Verenigde Staten heeft gezorgd voor wetten tegen huiselijk geweld, die spotten met het principe dat iemand onschuldig is tot het tegendeel is bewezen. Onderzoek toont aan dat huiselijk geweld in gelijke mate van beide kanten komt. De vrouw hakt op mannie in met een koekenpan, dus mept hij terug. Daarna komt de politie op de proppen en brengt de man de nacht in een cel door.
Of de vrouw laat haar man uit huis zetten eenvoudigweg louter omdat ze stelt dat zij zich bedreigd voelt door hem. Ze hoeft geen enkel bewijs te leveren dat er direct gevaar bestaat. Zeggen dat ze bang is volstaat doorgaans al.

Om het daarnaast maar eens ronduit te zeggen: veel te veel vrouwen hebben de Grote Leugen geaccepteerd dat vrouwen eeuwig de onderdrukte zijn. Zoals de columniste Wendy McElroy het uitdrukt: "het meest schadelijke effect van de Grote Leugen is dat veel vrouwen hun emoties en energie steken in razernijen in plaats van in remedies".
In plaats van hun eigen problemen aan te pakken, pakken ze mensen aan die hen nooit kwaad hebben gedaan – mannen als soort, mannen die ze nooit hebben ontmoet.
Het gevolg is dat deze vrouwen relaties beschouwen als iets waarin je moet proberen te bewijzen dat je net zo goed of beter bent dan je mannelijke partner. Hoeveel geschikte mannen zijn zo gek om interesse te hebben in dat soort vijandige relaties?

Radicale feministen zijn erin geslaagd om de machtsbalans van het huwelijk behoorlijk naar de kant van de vrouw door te laten slaan. Mannen, vrezend dat het huwelijk niet meer is dan een manier om hun een rotstreek te leveren, hebben eenvoudig andere plannen gemaakt.
Door de huwelijkskansen van miljoenen vrouwen op die manier te verkleinen, heeft het feminisme ironisch genoeg juist precies diegenen schade berokkend en tot slachtoffer gemaakt, voor wier belangen het in de bres zegt te willen springen.