14 februari 2004, 01:13
'Recht rond scheiding aanpassen'
Een groep hoogleraren, juristen en (rechts)psychologen pleit vandaag in een onderhoud met de ambtelijke top van het ministerie van Justitie voor aanpassingen van de echtscheidingswetgeving. Minister Donner heeft hun om advies gevraagd omdat hij wil optreden tegen ouders (meestal moeders) die omgangsregelingen frustreren.
Het gesprek is vorig najaar afgedwongen door de actiegroep Stop OmgangsOnrecht na een bezetting van het kantoor van de Kinderbescherming in Zutphen. De vijftien vaders en een moeder die sinds de scheiding hun kinderen niet meer mogen zien, zochten contact met deskundigen die hun grieven konden overbrengen. Onder hen hoogleraar rechtspsychologie Hans Crombag, gezinssocioloog prof. dr. Kees de Hoog en emeritus-hoogleraar familierecht Peter Hoefnagels.
Sinds de wetswijziging van eind jaren negentig houden ouders na een scheiding gezamenlijk het gezag over hun kinderen. In de praktijk blijkt dat ouderschap echter niet altijd gelijkwaardig. Bij conflicten volgt een gang naar de rechter, die veelal bepaalt dat een kind het hoofdverblijf bij de moeder heeft en de vader een bezoekregeling aanbiedt. 'Daarmee wordt het idee van de wet uitgehold', aldus advocaat Peter Prinsen.
Er zijn bovendien ouders, meestal moeders, die hun ex omgang met de kinderen weigeren, zegt Crombag. 'En als de moeder genoeg stennis schopt, denkt de rechter al gauw: dan maar geen omgangsregeling, want dat is beter voor de rust van het kind. Daar valt niets tegen te ondernemen. Dat baart me zorgen.'
Onduidelijk is hoe groot die groep is. In 2002 vonden 33 duizend echtscheidingen plaats, waarbij in 60 procent van de gevallen minderjarige kinderen waren betrokken. Een kleine 20 procent van de vaders heeft een omgangsregeling, de rest heeft het zonder tussenkomst van de rechter geregeld of heeft geen omgang met de kinderen. Crombag: 'Het gaat om een minderheid van de ouders, maar een niet te verwaarlozen minderheid. Er zitten duizenden zeer schrijnende gevallen tussen.'
Gezinssocioloog De Hoog: 'Er zijn ouders, en dat beangstigt me, die na hun scheiding voortdurend naar de rechter stappen met kleine en grote pesterijen. En dan gaat het echt niet alleen om de onderlaag van de maatschappij, het zijn eerder de doctorandussen die elkaar kapotmaken ten koste van de kinderen.'
De Tweede Kamer heeft de minister gevraagd de wet zo aan te passen dat omgangsconflicten zo veel mogelijk worden voorkomen en niet via de rechter worden uitgevochten. Donner heeft daarover advies gevraagd aan negen organisaties, waaronder de Orde van Advocaten en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak. De groep deskundigen die vandaag aanschuift bij onder meer de directeur Kinderbescherming en de directeur-generaal Wetgeving, sluit de rij.
(Bron: De Volkskrant, Ellen de Visser)
Hoi ik ben Annemieke ik heb het stuk net gelezen dat moeders veel stennis schoppen i.v.m. bezoekrecht etc. Ik wil het ook van de andere kant toelichten ik ben heel makkelijk mijn ex mag zijn zoon altijd zien, maar hij doet dat niet we hadden een afspraak een keer in de twee weken van vrijdag t/m zondag dat zijn zoon bij hem kwam hij heeft dit terug geschroefd tot zaterdag/zondag. Mijn zoon wil (hij is 4) niet altijd naar zijn vader hij vind het daar niet altijd leuk en ze zeggen wel wat weet een kind van 4 nu maar hij is heel direkt in wat hij zegt, hij kan dus niet met de vriendin van zijn vader overweg ze slaat al op tilt als hij wat tegen haar zegt ze heeft zelf ook twee kinderen. Ik wil aantonen dat vaders er ook een potje van kunnen maken. En ik weet niet in hoeverre een relatie hier invloed op heeft, maar belachelijk vind ik het wel altijd als moeders vaak de schuld van alles krijgen het hoeft ook niet de vader te zijn maar het kan ook zijn relatie zijn die zich er mee bemoeid en dat kan een hoop stuk maken zo blijkt maar weer en ik snap niet waar die vrouwen zich mee bemoeien het is niet hun kind het is een kind van de vader en de moeder.
Geplaatst door: annemieke op 29 maart 2004, 22:50
Ten eerste wil ik tegen Annemieke zeggen dat ik het heel erg vind voor de situatie waar jij mee zit samen met je zoontje.
En wat betreft mijn eigen situatie is omgekeerd, ik zie mijn 4 kinderen, nauwelijks en ik kan er een heel boek over schrijven maar ik probeer het zo kort mogelijk te houden.
Ik heb 1 grote blunder gemaakt, en dat is dat ik mijn kinderen in goed vertrouwen achter liet bij inmiddels mijn ex. toen ik uiteindelijk een woonplaats na 3 maanden had gevonden, ik was (thuis) al weg, toen kreeg ik de kinderen niet meer mee.
Ik kon naar de rechter stappen, ten eerste om een omgangsregeling aan te vragen, en toen ik die eenmaal had, kreeg ik de kinderen nog niet mee of ze waren uit logeren enz.of in de zomervakantie vond hij dat ze gewoon niet kwamen, enz.enz.
"Hij zou me kapot maken" kreeg ik van de kinderen te horen, ik was een prostituee geworden en m'n nieuwe partner was m'n pooier (sorry voor mijn woorden).
Ik kreeg van mijn oudste over de telefoon de vraag of dit echt zo was.
Ik was bij de kinderen weggegaan en had ze gewoon achtergelaten volgens mijn ex. (ik was bij mijn ex. uiteindelijk weggevlucht),
Volgens hem kon een man zijn vrouw namelijk niet verkrachtten. enz.alleen mijn huisarts weet dit.
Het machts spelletje (ik ben het huis uitgegaan eind november 2001) duurt nog steeds voort maar aangezien ik sinds 2 juni 2003 officieel gescheiden ben kan hij me alleen nog maar (kapot maken) als hij de kinderen weet te raken of te bewerken.
Nu ik uiteindelijk de stap genomen heb om mijn deel van het huis op te vragen (juridisch) "zet ik de kinderen op straat" dit krijg ik van de kinderen te horen, waar ik geen recht op heb volgens mijn ex omdat ik degene ben die is weg gegaan.
Wij zijn 20 jaar getrouwd geweest in gemeenschap van goederen en verder wilde ik geen verdeling van inboedel of auto e.d. i.v.m. de kinderen.
Ik probeer met mijn huidige partner samen iets op te bouwen in het buitenland waar wij 1 jaar geleden naar toe zijn verhuisd, doordat ik mij bedreigd voelde, mijn partner trouwens ook.
Hopende dat als de kinderen ouder zijn geworden, een eigen keuze kunnen maken om bij mij te kunnen
wonen en dat ze vanzelf gaan inzien wat hun vader aan het doen is, of gedaan heeft.
Wat ik aan de andere kant eigenlijk ook weer niet zou willen, omdat ik denk dat hen dat heel veel pijn zal doen.
Sinds gisteren heeft mijn ex het voor elkaar dat de 2 oudsten me niet meer zien als hun moeder, de oudste zei mij afgelopen donderdag nog "mama als ik voor jou kies maakt papa het mij heel erg moeilijk, maar als ik voor hem kies maak jij het me niet moeilijk en jij blijft toch altijd van me houden".
Een voorbeeld hoe mijn ex zijn eigen kinderen deschadigt: alle kinderen moeten zich van begin af aan altijd verantwoorden als ze naar me toe willen, en ook 'staan'ze onder een verhoor als ze terug komen, en de volgende keer mogen ze niet meer komen of mee want "ze zijn altijd overstuur als ze bij me zijn geweest" maar ik kan het mijn kinderen niet aan doen om naar de kinder bescherming te stappen, om dan kwaad te spreken over hun papa?
En dan heb ik nog maar heel weinig verteld van wat er uiteindelijk allemaal gezegd en gebeurd is.
Ik vind het verschrikkelijk dat mijn kinderen beschadigd raken door heel deze situatie, het enige dat ik kan doen is om ze zoveel mogelijk te beschermenen, het enige dat ik kan doen is niet aan ze te trekken, dus ook geen juridische stappen te ondernemen.
En b.v. als "HIJ" aan de telefoon vuil begint te spuien terwijl ik weet dat de kinderen er bij zijn, hem te vragen daarmee te stoppen als de kinderen erbij zijn, om uiteindelijk de telefoon neer te leggen (krijg ik ze weer niet aan de telefoon)
Hij laat de kinderen ook alle stukken van de advocaat lezen ( ook de jongste van 8 jaar )om mij ter verantwoording te roepen via de kinderen,
die komen dan met vragen zoals: waarom ik ze op straat wil zetten dan nog kan ik niet zeggen dat hun vader dit allemaal verdraait en dat ik hen helemaal niet op straat wil zetten, maar dat hij dat allemaal alleen maar zegt om mij kapot te maken.
Uiteindelijk zal hij geen gebruik maken van toescheiding ( dat hij de woning zelf koopt) dus zal het erop uitdraaien dat ze moeten gaan verhuizen (wat dan mijn schuld is).
Maar dan nog kan ik hun vader niet zwart maken, want ik zal de kinderen daar mee raken.
En ze maken al zoveel mee, te veel.
Een moeder die zich zorgen maakt om de toekomst van haar 4 kinderen.
Geplaatst door: Madelief op 06 april 2004, 00:31
Als ik dit allemaal lees word ik zo moedeloos! Ook ik heb mijn eigen trieste verhaal. Ik ben een moeder van twee kinderen. De kinderen hebben hun vaste woonplaats bij hun vader en ik heb een omgangsregeling van eens in de veertien dagen een weekend en vakanties. Ik heb vrijwel dagelijks contact met ze via de telefoon. Ik woon ca 2,5 a 3 uur van ze vandaan, ook min of meer gevlucht, omdat ik wist dat als ik dichter in de buurt zou wonen mijn ex het allemaal nog moeilijker zou maken, hij zou de dreiging voelen van het warme contact dat ik met mijn kinderen heb. Waar ik me ook zo moedeloos van voel is dat ondanks de nieuwe wet dat vaders evenveel recht hebben op hun kinderen als moeders (bij scheiding) je als moeder met omgangsregeling toch altijd gezien wordt als een slechte moeder (zal wel aan de drank zijn of de kinderen mishandelen). Wat ik ook moeilijk vind is dat er nu (terecht) erg gevochten wordt voor de rechten van vaders (en dus ook de kinderen!) maar als je als moeder in die 'vaderrol'zit je nog altijd erg vreemd aangekeken wordt en je mogelijkheden om te vechten kleiner worden. Mijn ex kan als de beste manipuleren, ik was ten tijde van de hele scheidingsprocedure te overdonderd om goed voor mijzelf en mijn kinderen op te komen.Ik heb altijd alles in redelijkheid en op een volwassen, wijze manier op willen lossen maar als je dan zo'n manipulator tegenover je hebt die niet in staat is te kijken naar het welzijn van z'n kinderen, is het één grote lijdensweg via raad v.d. kindermishandeling (door mijn kinderen zelf zo benoemd)psychologen die 'zich niet in de strijd willen mengen' en allerlei andere niet functionerende instanties. Gevolg: Er is nog geen moment serieus en objectief naar de kinderen gekeken en die zijn nu na ruim 5 jaar nog steeds dagelijks de dupe van dit walgelijke falende 'rechtssysteem'in Nederland. Waar kun je nu echt terecht in zo'n situatie? Nergens! Want zoals al wel duidelijk is; gezag steunt gezag en eenmaal een etiketje geplakt kom je daar nooit meer vanaf! Zeer regelmatig wordt ik door wanhoop gedreven, regelmatig heb ik dan maar aan zelfmoord gedacht, maar ja, dan hebben de kinderen helemaal geen moeder meer.
Dit moest me gewoon even van het hart en mochten er mensen zijn die dit lezen en echte goede adviezen hebben dan mailen ze me maar, ik weet het niet meer!
Maaike
Geplaatst door: Maaike op 15 oktober 2004, 12:31