26 maart 2004, 14:04
Gelijkwaardig ouderschap na scheiding
Kees de Hoog is hoogleraar gezinssociologie en gezinsbeleid aan de Wageningen Universiteit. Hij is betrokken bij een groep deskundigen die voorstellen heeft gedaan de minister van Justitie om de echtscheidingswetgeving te veranderen.
Gelijkwaardig ouderschap en een opvoedingsplicht van beide ouders dienen ook na een echtscheiding centraal te blijven staan, aldus Kees de Hoog.
De (echt)scheidingscijfers zijn in ons land hoog. Jaarlijks gaan er meer dan 30.000 echtparen uit elkaar. In 2002 vonden er zelfs 34.000 echtscheidingen plaats. De scheiding onder ongehuwde samenwoners is nog hoger namelijk 70.000 per jaar. Het nieuwste fenomeen in scheidingsland is de flitsscheiding. Het huwelijk wordt omgezet in een geregistreerd partnerschap en vervolgens wordt er gescheiden. Rond de 5.000 paren gaan op deze snelle manier uit elkaar. Nederland begint een land van 'exen' te worden.
De hoge scheidingscijfers hebben uiteraard te maken met veranderende opvattingen over de aard van het huwelijk, het gezinsleven en over andere samenlevingsvormen. Het traditionele patroon dat echtparen tegen heug en meug bij elkaar bleven is gelukkig definitief verleden tijd geworden. Echtscheiding is geen schande meer.
Er zijn andere redenen waarom echtscheiding in onze samenleving is toegenomen. De ontkerkelijking heeft een rol gespeeld. Opvattingen over echtelijk geluk en duurzaamheid zijn gewijzigd. Er is sprake van binnenhuiselijke individualisering. Mannen en vrouwen zijn niet meer in alle opzichten van elkaar afhankelijk. De emancipatie heeft invloed op echtscheiding. Veel vrouwen zijn, omdat ook zij betaalde arbeid verrichten, niet meer in materieel opzicht afhankelijk van hun man. Daarnaast biedt de verzorgingsstaat waarborgen. In noodgevallen kan er een financieel beroep op de overheid worden gedaan.
Problematischer dan het uit elkaar gaan van ouders is dat er bij een scheiding tienduizenden minderjarige kinderen zijn betrokken. Ongeveer één op zes minderjarige kinderen heeft met een echtscheiding te maken gehad of zal een scheiding gaan meemaken. Verstandige ouders die uit elkaar gaan regelen hun verantwoordelijkheden en houden zich daaraan. Zij treffen een goede bezoekregeling en zij zorgen ervoor dat beiden verantwoordelijkheid blijven dragen voor de opvoeding van hun kinderen. Deze ouders kiezen voor een verstandig ouderschap. Het is een ouderschap dat sinds 1998 ook door de wetgever wordt onderschreven. Er is gekozen voor een gelijkwaardig ouderschap dat bestaat uit een gezamenlijk ouderlijk gezag met een duidelijke omgangsregeling.
Het blijkt echter dat de mazen in de wet om te ontkomen aan een verstandig ouderschap veel te groot zijn. Er wordt door vele ouders langdurig ruzie gemaakt over bezoekregelingen en over de omgang met hun kinderen. Er ontstaat ruzie over de alimentatie en er is onenigheid over de schoolkeuze en over de opvoeding. Het zijn grote woorden, maar het is een vuile oorlog die door deze voormalige geliefden gevoerd wordt. Het is geen oorlog tussen de ouders onderling, want ook de kinderen worden erbij betrokken. Er wordt gezegd hoe slecht vader of moeder wel is. Een eventuele nieuwe partner wordt zwart gemaakt. Er vinden grote en kleine pesterijen plaats. De emoties laaien hoog op. Er wordt haat en tweedracht gezaaid.
Het zijn geen marginale problemen waarmee deze kinderen te maken krijgen. Sociologisch onderzoek in binnen- en buitenland toont aan dat kinderen de dupe worden als ouders na hun scheiding langdurig ruzie blijven maken. Het gevolg is dat jongvolwassenen, die in hun jeugd te maken hebben gehad met dergelijke ruzies, veel meer problemen hebben (school niet afgemaakt, verslaving, psychische stoornissen, criminaliteit) dan jongeren waarvan de ouders na een scheiding gekozen hebben voor een 'verstandig' ouderschap.
Vreemd is ook dat kinderbeschermers en andere hulpverleners de ruzies tussen gescheiden ouders lijken te sanctioneren. Zij stellen het vage juridische begrip 'het belang van het kind' centraal en menen te kunnen vaststellen wie de beste ouder is en aan wie het kind na een scheiding moet worden toegewezen. Daardoor worden omgangsregelingen en opvoedingsverplichtingen terzijde geschoven en kunnen de ruzies verder escaleren.
Het blijkt ook dat gescheiden vaders in een vreemde positie verkeren. Nog steeds wordt, ondanks de emancipatie van vrouwen, door vele rechters en hulpverleners een traditioneel patroon gevolgd als het om het verblijf van de kinderen gaat. In 90 procent van de gevallen krijgt de moeder de kinderen toegewezen. De moeder moet of vrijwillig te kennen geven haar kinderen niet bij haar thuis te willen hebben of moet daartoe door bijvoorbeeld verslaving aan drugs of alcohol niet in staat zijn. De verzorgende vader is kennelijk voor vele juristen en hulpverleners nog een onbekend fenomeen. Deze onbekendheid speelt ook een rol bij uitspraken en oordelen van de kinderbescherming.
Het is ook daarom noodzakelijk dat de echtscheidingswetgeving gewijzigd wordt. Gelijkwaardig ouderschap en een opvoedingsplicht van beide ouders dienen, net als in een huwelijk, centraal te staan. De rechtbank dient er streng op toe te zien dat deze regels worden nageleefd. Het gaat om een gezinsbeleid, dat ook na een echtscheiding moet gelden. Een dergelijk beleid is daadwerkelijk in het belang van het kind. Daarnaast dient de gang naar de rechtbank en de ruimte om te blijven procederen sterk beperkt te worden. Het geld dat deze beperkingen de staat oplevert kan gebruikt worden voor een gezinssociologische bijscholing van rechters, advocaten en kinderbeschermers. En voor een voorlichtingscampagne over verstandig ouderschap na een scheiding. De kinderen hebben daar recht op, aldus De Hoog.
© De Gelderlander
De grote oplichting
Bij de vaststelling van alimentatie, of dit nu alleen partner alimentatie betreft of kinderalimentatie of beiden, is het uitgangspunt de draagkracht van de alimentatieplichtige. Indien de draagkracht onder de bijstandsnorm komt behoef je in dit land geen alimentatie te betalen. Echter indien je van een baan in de WAO komt komen de problemen. Eenmaal vastgestelde alimentatie is niet zo maar te wijzigen zelfs niet op basis van gewijzigde omstandigheden. Dit komt omdat het systeem uitnodigt tot fraude. De opdracht van justitie aan de rechters luidt om te beginnen ervoor te zorgen dat zo weinig mogelijk door 1 van beide exen gebruik kan worden gemaakt van sociale voorzieningen. Maw pluk ze kaal tot ze er bij neer vallen is het devies. De man zal toch wel inkomsten verzwijgen dus moet de alimentatie zo veel mogelijk worden gemaximaliseerd. Het hof in Amsterdam maakt het zelfs heel bont door bv in het geval van een WAOr uit te gaan van 70% van zijn laatst verdiende inkomen, hierbij volstrekt voorbij te gaan aan het feit dat uitkeringen aan een maximum zijn gebonden. Er wordt in dit land wat afgekloot en het wordt tijd dat er wordt afgerekend met deze mafia praktijken. Echtscheidingen kosten de nederlandse belastingbetaler 3 miljard euro op basis van 30 a 40.000 echtscheidingen per jaar.
Indien dit geld al is het maar voor 20%tengoede komt aan hulp voor die gezinnen met kinderen, waar de ouders van willen scheiden dan zou de ellende veel minder zijn dan nu. Maar het justitieel apparaat, die hele keten van maffia zal koste wat kost willen vermijden dat deze oplossing wordt geopenbaard. Overal zien we in deze maatschappij deze trukendozen toegepast. UWV/GAK, Gezondheidszorg etc etc. Hebt u wel eens Kafka gelezen? Elke keer weer zien we dat mannen en vrouwen in dezelfde val trappen. Als je kijkt naar de uitspraken van de hoge raad over familierecht zaken dan valt pas goed op hoe veel overeenkomsten die zaken met elkaar vertonen. Altijd gaat het weer om geld en altijd gaat het om de kinderen. Indien we in dit land een platform zouden inrichten waarbij, gebruik makend van de moderne middelen, scheidende stellen zich adequaat kunnen voorbereiden op het opstellen van een convenant, dan kun je het merendeel van bij de staat op grenzenloze wijze declarende prodeo advocaten de wacht aanzeggen. Maw de oplossing is er echt wel, maar helaas een scheiding is big business. Dat is het probleem. Als je dat nu eens aan de grote klok hangt, misschien dat ex'en dan overtuigd raken van het feit ze beter af zijn on speaking terms te blijven. Een landelijk platform uitgerust met een omvangrijke kennisbank van echscheidingscases zou hiervoor een prima startpunt kunnen zijn om echtscheidngen in de toekomst sneller en eerlijker te regelen. Maar nee we laten advocaten telkens weer het wiel uitvinden.
Wat is er nu tegen om volgens een landelijk systeem de inkomsten van de exen te checken? Geen gezeik meer over de hoogte van de bijdragen. Elke maand wordt aan de hand van de inkomsten gekeken wat de afdracht moet zijn. Klaar uit. Case cleard. Next question please.
Geplaatst door: maxwell op 18 juni 2004, 01:05
Genaaid, want ZIJ heeft de kinderen!
Na ruim 3 jaar co-ouderschap hebben wij de beslissing moeten nemen hiermee te stoppen. De oudste zoon van mijn vriend heeft ADHD met mogelijk nog een andere aandoening en voor dergelijke kinderen is structuur heel belangrijk. De moeder vond het onzin... Ze had geen zin in de opvoeding van de kinderen, hoewel ze alle tijd had, en wees de zorg GRAAG aan ons toe. Haar vrijheid was belangrijker... Nu is onze werkgever niet flexibel, dus was het onmogelijk dat wij de zorg op ons namen. Waar haal je in godsnaam drie uur 's ochtends een oppas vandaan? Een ADHD-er, ook al is hij 12, kun je het niet toevertrouwen zelfstandig op te staan, alles voor zichzelf en z'n jongere broertje te regelen en naar school te gaan... Moeder kreeg tegen haar wil de zorg. Na sowieso 4 jaar treiteren is er nu iets nieuws bedacht door haar: KAALPLUKKEN!
De rechtzaak was kil, zakelijk. Het ging om cijfertjes, waarbij de onze hoofdzakelijk werden weggelaten of gewijzigd. Haar cijfertjes, zoals alle inkomsten van kinderbijslag, huursubsidie, alleenstaande ouder-korting, kinderkorting et cetera, kwamen niet op tafel. Bovendien werd voor de berekening van de behoefte uitgegaan van de scheidingsdatum, vier jaar geleden. De tijd dat mijn vriend nog fulltime kon werken en zij een blauwe maandag een baantje had. Daarvoor had ze 12 jaar lang niet of nauwelijks gewerkt...
Ze komt er nog mee weg ook. Mijn vriend werkt hard, is een toffe peer die haar een hele mooie regeling had voorgesteld. Ze kon zonder problemen gaan werken, want hij stelde voor de naschoolse opvang te doen. Maar zij? Zij wilde die opvang ook als ze niet werkte! Zo niet, dan eiste ze 500 euro per maand en dat is ook gebeurd. Wij kunnen niets meer, kunnen de kinderen niet eens iets leuks bieden, alleen maar door dat monster en justitie heeft er hard aan meegewerkt, ondanks het feit dat we konden bewijzen dat ze ons chanteert... Per slot van rekening is zij toch de moeder??? Goedwillende vaders tellen niet. Die blijven verstoken van informatie betreffende hun kinderen,worden zwart gemaakt en het liefst met de grond gelijk gemaakt! Dank u, Nederlandse rechtstaat!
Geplaatst door: Martie op 06 september 2004, 15:22
meeste vaders de dupe maar hier een moeder.
vader in wao moeder werkt hard (moet werken)kinderen thuis.schulden onderling verdeeld
mama had geen alementatie aangevraagd.vader betaalt niet. nu alle schulden naar moeder, moeder met tweedehands spullen en de schulden.
en ploeteren om de kinderen niet te kort te doen.
leuke wet gemeenschap van goederen maar de banken en deurwaarders van ex komen maar.
hoe los ik dit op?
wie kan mij helpen.
dacht een leuke start te hebben gemaakt maar de ellende begint nu pas na bijna twee jaar.
een moeder
Geplaatst door: een mama op 10 februari 2006, 11:15