Als de wet en het recht tekort schieten, kan het geen verwondering wekken dat ook de rechtshandhaving het laat afweten. In Nederland is het daarom de gewoonste zaak van de wereld als een moeder een beschikking van de kinderrechter als een vodje papier beschouwt.

Heb je als vader na veel moeite en tegen hoge kosten eenmaal een uitspraak van de kinderrechter in handen waarin de omgang tussen je kind en jou is vastgelegd, dan heb je nog steeds helemaal niets in handen. Er gebeurt namelijk niets als moeder die uitspraak niet vrijwillig naleeft. En omdat er niets gebeurt, leven zeer veel moeders die uitspraak domweg niet na.

Juridisch beschouwd valt het omgangsrecht niet onder het civielrecht. Toch meent de politie dat er niet kan worden opgetreden als moeder een vonnis niet naleeft, omdat volgens de politie omgangsrecht wel civielrecht is. Wij hebben hierover ons licht opgestoken bij de ministers van Binnenlandse zaken (hoofd van de politie) en van Justitie. Helaas verwees de één naar de ander en de ander naar de één. En daar bleef het bij.

Een van de bestuursleden van SOS Papa verzocht kinderrechter Leeser-Gassan om in een beschikking op te nemen dat de reeds eerder herhaald uitgesproken doch niet door moeder nageleefde beschikking tot omgang tussen kind en vader met hulp van de sterke arm zou worden uitgevoerd. Hij deed dit op dringend advies van de Jeugd- en Zedenpolitie. Mevrouw Leeser gaf hierop tijdens de zitting als reactie, dat "de bevoegdheden van de politie in de wet staan en dat zij als rechter daarom niet het verzoek kon voldoen". Omdat zij deze uitspraak niet motiveerde en evenmin in een beschikking opnam, was hoger beroep tegen deze kolder niet mogelijk. Wel bleek er uit dat mevrouw Leeser het geen bezwaar achtte dat moeder haar uitspraken gewoon naast zich neerlegde.

Geen onmacht maar onwil
Helaas vormt deze kinderrechter geen uitzondering. Wat uit dit alles blijkt, is de pure onwil van alle partijen om er voor te zorgen dat de kinderrechter het gezag behoudt wat een rechter toe komt. Op de eerste plaats zijn daar de kinderrechters zelf: deze hebben wel degelijk vele mogelijkheden om ervoor te zorgen dat moeders hun uitspraken stipt opvolgen. De kinderrechters maken van die mogelijkheden echter doelbewust geen gebruik en degraderen daarmee hun positie tot die van schertsfiguur. Waarom zou je als rechter immers allerlei beschikkingen uitspreken in het belang van het kind, als dat kind daar vervolgens niets aan heeft?

Op de tweede plaats is daar de Staat. Waarom betaalt de Staat al die gerechtsgebouwen en dure kinderrechters, als duizenden moeders zich er niets van aantrekken en vervolgens geen strobreed in de weg wordt gelegd?

Op de derde plaats valt nog de kwalijke rol van de Raad voor de Kinderbescherming te noemen. In veel gevallen worden moeders namelijk binnenskamers door Raadsmedewerkers aangemoedigd om beschikkingen niet na te leven. Vervolgens is het diezelfde Raad die de rechter adviseert om de omgang maar stop te zetten, omdat moeder "er niet tegen bestand blijkt".

Uitholling van de rechtsstaat
Een samenleving die toestaat dat individuen hun eigenbelang stellen boven dat van hun kinderen door moedwillig beschikkingen van de kinderrechter te negeren, is ongeciviliseerd.
Wij leven in zo'n samenleving. In het parlement heeft in het jaar 2000 één politieke partij hierover de noodklok geluid. Dat was de VVD. Sindsdien is er tot eind 2002 met geen woord meer over gesproken (zie verder ons menu politiek). De overige partijen zien het wel als "een ernstig probleem" maar trekken daar geen consequenties uit. Fracties als Groen Links zien het zelfs nauwelijks als een probleem. Hoe zou dat nou toch komen? Komt het omdat deze partij wordt gedomineerd door feministen en de woordvoerdster bij het omgangsrecht vrouw is? Komt het omdat de mannen in Groen Links zo druk met politiek bezig zijn dat zijzelf hun eigen kinderen nooit zien en daar ook niets aan missen?

De toenmalige Staatsecretaris van Justitie, dhr. Job Cohen, wist tijdens dat Kamerdebat in 2000 op te merken dat hij zich persoonlijk afvroeg of die beschikkingen die door al die moeders niet werden nageleefd, nu wel zo wijs waren van de kinderrechter. Niet alleen suggereerde hij hiermee dat hij het gedrag van die moeders helemaal niet zo ernstig vond, hij maakte er ook tegelijkertijd duidelijk mee dat hij als politicus twijfelde aan de juistheid van veel uitspraken van de kinderrechter. Het is naar wij weten in onze landsgeschiedenis niet eerder voorgekomen dat een staatssecretaris van Justitie zo openlijk rechters bekritiseerde. Maar als het om het omgangsrecht gaat blijkt alles mogelijk.

Omgangshuizen
De laatste vondst van de politiek was het "omgangshuis". Hiermee wordt een "neutrale plaats" bedoeld waar kinderen onder begeleiding omgang met hun vader kunnen hebben. SOS Papa is fel gekant tegen deze schijn-oplossing voor kinderen van onwillige moeders. Die onwil zal na de instelling van een omgangshuis namelijk leiden tot een weigering van nog veel meer moeders dan tot nu toe om mee te werken aan een normale omgangsregeling. Als vader al zonodig omgang met zijn kind wil, zullen zij er wel voor zorgen dat dat dan in elk geval in zo'n rottig "neutraal" omgangshuis plaats zal vinden, in plaats van bij hem thuis.
Voor omgangshuizen geldt dus wat voor bijna alles geldt: de wet van vraag en aanbod. Het aanbod zal vraag uitlokken en de politiek zal binnen enkele jaren weten waaraan zij begonnen is, want wij voorzien een wildgroei aan omgangshuizen, met lange wachtlijsten, kostbare budgetten en veel "deskundige begeleiders". Voor men het weet zullen er tientallen miljoenen per jaar mee gemoeid zijn, terwijl het probleem intussen alleen maar is verschoven en geenszins is opgelost. Omgangshuizen helpen ons van de regen in de drup. Weiger daarom je medewerking en vraag de rechter wat er tegen is als je je kind net als iedere andere vader gewoon in je huiselijke omgeving hebt. Die vraag is nog door niemand beantwoord.

Wat je moet doen en laten
Word je als vader geconfronteerd met een ex die weigert gehoor te geven aan een beschikking van de kinderrechter, ga dan beslist niet opnieuw naar die kinderrechter! Span in plaats daarvan een kort-geding aan waarin je een dwangsom eist op naleving van de beschikking van de kinderrechter. Er zullen kort-gedingrechters zijn die je terugverwijzen naar de kinderrechter, maar dat zijn dan rechters die eigenlijk jou en jouw kind dat middel van die dwangsom niet gunnen, terwijl ze het wel dienen toe te wijzen. Ga dus gerust in hoger beroep van zo'n soort vonnis in kort-geding. Er is namelijk niets tegen toewijzing van zo'n dwangsom in te brengen. De kinderrechter gaat over het belang van het kind en heeft zich reeds uitgesproken. De gewone rechter gaat over het belang van de rechtsstaat, waartoe behoort dat eenieder gehoor dient te geven aan een gerechterlijke uitspraak, zelfs als die van de kinderrechter afkomt.

De politie
Feitelijk valt de politie niets kwalijk te nemen. De politie is de resultante van het beleid in ons land. Iedere agent heeft instructies om passief te blijven, zolang de officier van Justitie niet anders heeft opgedragen.
De politie valt wel zeer ernstig kwalijk te nemen dat er volstrekt anders tegen vaders wordt opgetreden dan tegen moeders. Zodra een vader een beschikking van de kinderrechter niet naleeft, staat de politie binnen een etmaal met veel machtsvertoon op de stoep, of de kinderen er nu bij zijn of niet. Dit gedrag is volstrekt illegaal. Indien het je overkomt, kun je er echter niets tegen beginnen. SOS Papa tracht de politiek ervan te overtuigen dat deze ernstige sexe-discriminatie tussen vaders en moeders indruist tegen de wet en ook maatschappelijk gezien onaanvaardbaar is. Tegen moeders wordt immers niet opgetreden "om het kind niet te schaden door het te confronteren met de sterke arm contra moeder". Waarom is dat dan wel ineens mogelijk als dat kind bij vader is? Hoe men het ook regelt, men dient geen enkel onderscheid meer te maken tussen vaders en moeders zodra uitspraken van de kinderrechter niet worden nageleefd.