Een ieder die voor het eerst in aanraking komt met de kinderrechter gaat er van uit dat deze kinder- rechter een rechtschapen persoon zal zijn die in alle zorgvuldigheid de situatie van het kind zal beoordelen, om vervolgens recht te spreken met inachtneming van de wet.

Niets is minder waar. De huidige rechtspraktijk in het omgangsrecht kenmerkt zich door de volgende aspecten:

1. Er zijn nauwelijks wetten die de kinderrechter binden. De kinderrechter is feitelijk helemaal geen rechter, maar iemand die namens de overheid bijna alles kan beslissen wat hem of haar goeddunkt. Dat gebeurt dan onder het mom van "het belang van het kind". In de praktijk volgt de kinderrechter echter gewoon zijn humeur en zijn ideologische gezindheid. Dat wordt ook op prijs gesteld door de rechtbank. Een kinderrechter die zich werkelijk verdiept in de zaken die hij moet behandelen, wordt na enige tijd overgeplaatst. Hij of zij maakt dan namelijk onvoldoende 'productie'.

2. De meeste kinderrechters lijden aan ernstige vormen van beroepsdeformatie. Zij zijn niet meer geïnteresseerd in de gevallen die zij moeten behandelen, laat staan in de mensen van vlees en bloed die daar achter zitten. Zij stellen uitsluitend belang in een efficiënte afhandeling van de vele zaken die zij voorgeschoteld krijgen.

3. De kinderrechter heeft maar zeer korte tijd beschikbaar om te beslissen over zoiets ingrijpends als de relatie tussen een kind en zijn ouders. De meeste zittingen duren hoogstens een half uur en alle kinderrechters zijn overbelast.

4. De kinderrechter leest de stukken niet die je inbrengt. De kinderrechter 'scant' die stukken in enkele minuten en trekt er dan conclusies uit. Vaak zijn die conclusies zo overhaast tot stand gekomen dat zij berusten op een volstrekt verkeerde interpretatie van de inhoud van jouw stukken.

5. Tijdens de zitting luistert de kinderrechter niet naar jouw verhaal. De kinderrechter is uitsluitend op zoek naar 'kapstokken' waar de zaak aan kan worden opgehangen. Wat die kapstokken zijn, staat verderop weergegeven.

6. De kinderrechter verschuilt zich het liefst achter een advies van "deskundigen" zoals de Raad voor de Kinderbescherming, FORA, de huisarts, psycholoog of psychiater. Ga ervan uit dat een "advies" van deskundigen vrijwel altijd door de kinderrechter wordt overgenomen in een vonnis. De kinderrechter is dan namelijk gedekt en hoeft zich niet persoonlijk meer in de zaak te verdiepen. Dat scheelt tijd en energie. Inmiddels is dit verschijnsel zo wijdverbreid, dat de adviserende deskundigen praktisch gesproken al tijdens hun 'onderzoek' op de stoel van de rechter zitten.

7. De verslagen die van een rechtszitting worden gemaakt, zijn geen afspiegeling van wat tijdens de zitting naar voren is gebracht. De verslagen van de zitting zijn zodanig geschreven dat de motivatie voor het vonnis er in teruggevonden kan worden, onder weglating of verdraaiing van wat wel is gezegd, maar niet van pas komt in relatie tot dat gevelde vonnis. Vaak komt het zelfs voor dat een heel ander vonnis had dienen te volgen, indien de rechter een correcte weergave van de zitting zou hebben verstrekt.

Jaarlijks komen SOS Papa veel vonnissen van kinderrechters onder ogen. In rechterlijke taal heten die vonnissen "beschikkingen". Dat is ten onrechte, omdat in al die beschikkingen kinderen en ouders wel degelijk worden gevonnist. Het zou dus de voorkeur verdienen als de rechterlijke macht zijn verhullend taalgebruik in het familie- en omgangsrecht zou afschaffen en de dingen bij hun naam zou noemen.
Uit al die vonnissen is gebleken dat de meeste kinderrechters er de volgende opvattingen op na houden:

1. Als moeder zegt dat omgang tussen kind en vader niet in het belang van het kind is, dan doet het er niet toe of dat waar is. Alleen al het enkele feit dat moeder die mening is toegedaan, brengt de kinderrechter ertoe moeder actief te steunen. De redenering van de kinderrechter is daarbij dat het niet in het belang van het kind is indien diens moeder in een situatie verkeert die zij niet in het belang van haar kind acht (!) 

2. Een vader die beweringen van moeder tijdens de zitting weerspreekt, is een querulant, iemand die ruzie zoekt en problemen veroorzaakt.

3. Een vader die op komt voor de belangen van zijn kind, misbruikt zijn kind om op te komen voor zijn eigen belangen.

4. Een vader die bewijsmateriaal heeft verzameld dat de opvoedkundige kwaliteiten van moeder ter discussie stelt, is reden om moeder juist extra te steunen in haar eisen, zodat deze het in het vervolg beter kan doen, nu blijkt dat zij kennelijk in moeilijkheden zit.

Uit het bovenstaande blijkt dat een vader bij de kinderrechter niets kan doen of het deugt niet. In feite komt het er op neer dat het al tegen hem pleit dat hij de kwestie van de omgang bij de kinderrechter aanhangig heeft gemaakt. Blijkt daar immers niet uit dat hij willens en wetens de rust van de kinderen bij moeder verstoort? 

De wet en het recht
De wet stelt: "omgang moet, tenzij...." maar de kinderrechter maakt daarvan: "de omgang wordt beëindigd, tenzij....". Deze uitleg van de wet is onjuist.
Zo wordt vrijwel altijd de omgang tussen kind en vader ontzegd tijdens een onderzoek naar de situatie van het kind of van diens vader. Zo'n onderzoek mag volgens de richtlijnen van het ministerie van Justitie maar beperkte tijd duren, maar in de praktijk duurt het vele maanden en soms wel bijna een jaar. Niet dat er overigens veel wordt onderzocht: het onderzoek zou qua uren binnen een paar dagen kunnen zijn afgerond en het lijkt dus absurd dat het zoveel maanden in beslag neemt. Dat is het echter niet. Wie namelijk eenmaal tijdelijk de omgang is ontzegd, hoeft er niet op te rekenen dat deze omgang makkelijk door de kinderrechter zal worden hersteld. De bedoeling van de tijdelijke ontzegging en de lange duur van het onderzoek is namelijk juist om kind en vader er grondig aan te laten wennen dat zij het verder zonder elkaar zullen moeten stellen in het leven. Dit is de werkelijke oorzaak waarom de rechter de strekking van de wet zo graag omdraait en er vervolgens geen bezwaar tegen heeft dat die onderzoeken zo lang duren. Kind en vader groeien zodanig uit elkaar, dat al een eindvonnis is geveld zonder dat de kinderrechter één fatsoenlijke zin op papier heeft hoeven zetten. Het is de belabberde rechtsgang zelf, die dan de vonnissen schrijft. De rechter wast zogenaamd de handen in onschuld, maar vergeet dat een verzoek tot uitstel van verdere behandeling had kunnen worden afgewezen. Zo'n verzoek moet worden gedaan als het onderzoek langer duurt dan de richtlijnen voorschrijven. In de praktijk slaat men zo'n verzoek en de behandeling ervan vaak gewoon over. Niet alleen de Raad voor de Kinderbescherming, maar ook de kinderrechter heeft dus lak aan de richtlijnen van het ministerie van Justitie.

Valse argumenten
Kinderrechters zij gestudeerde mensen. Toch blinken zij als geen ander uit in kromme redeneringen. Wie bij de kinderrechter verschijnt, zal al spoedig merken dat hij iedere logica moet vergeten. Waar in het gewone leven geen misverstand heerst over oorzaak en gevolg, blijkt bij de kinderrechter het gevolg vaak de oorzaak te zijn. Een voorbeeld: moeder zet kind tegen vader op en het kind ontwikkelt daardoor een mentale stoornis. Vader zoekt hulp bij deskundigen om de situatie voor zijn kind te verbeteren. Moeder verhindert vervolgens de omgang zodra deze deskundigen zich in contact met haar stellen. Vader gaat naar de kinderrechter om de omgang te herstellen. Prijst de kinderrechter vader omdat hij zich ernstige zorgen maakt over het kind en zich weloverwogen tot terzake deskundigen heeft gewend? Nee, integendeel, de kinderrechter spreekt hem bestraffend toe. Omdat hij die deskundigen heeft geraadpleegd heeft hij zoveel "spanningen bij moeder veroorzaakt" dat er nu hoognodig rust in de tent moet komen. De omgang moet dus "voorlopig" maar worden gestaakt (lees: definitief).

Dit is slechts één voorbeeld uit vele. In onze praktijk maken wij hiervan stuitende voorbeelden mee, die niemand wil geloven, hoewel ze dagelijks plaats vinden. Kinderrechters hanteren de meest zotte redeneringen om een kwestie van omgang in het voordeel van moeder (en in het nadeel van het kind in kwestie) te beslechten.

Ideologische verblindheid
Uiteraard berust de hier geschetste gang van zaken niet op toeval. Vaders zijn voorwerp van een strikt ongelijke rechtsbedeling omdat zij er in de ogen van de gemiddelde kinderrechter voor het kind niet toe doen. Vaders baren geen kinderen, laat staan dat zij die zogen. Vaders hebben dus geen interesse in de verzorging van hun kinderen. Vaders bieden geen moederliefde. Die kinderen zijn er in hun leven toch alleen maar omdat ze altijd zo graag willen neuken?
Vaders bestaan kortom als mens juridisch niet. Omdat zij in werkelijkheid juridisch wel bestaan bij aanvang van de zitting, vaak zelfs als eiser, moet de kinderrechter de werkelijkheid zodanig naar eigen hand zetten, dat zij na de zitting juridisch niet meer bestaan. Hoe doe je dat als kinderrechter? Door iedere logica op zijn kop te zetten, door drogredeneringen aan te hangen, door niet te denken aan het werkelijke belang van het kind en door te proberen vader in de val te laten lopen. "Wat zei u, meneer Jansen, u bent van mening dat moeder op onaanvaardbare wijze het kind manipuleert en tegen u opzet?" Meneer Jansen hoeft het maar te beamen en er de harde bewijzen van het Meldpunt Kindermishandeling bij te leveren, of het vonnis zal de welbekende strofe bevatten "dat er tussen de ouders aanzienlijke spanningen heersen" en dat deze "niet in het belang van het kind zijn" zodat "de omgang tussen het kind en eiser dient te worden ontzegd".

Welke zin heeft de rechtsgang?
De Staat waarborgt het family-life zoals vastgelegd in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De Staat doet dat middels kinderrechters die lak hebben aan dat verdrag en die bovendien in hun ideologische blindheid menen het belang van het kind te dienen door diens family-life met het grootste gemak in een zitting van een kwartier te grabbel te gooien, met dat van de vader erbij.
Welke zin heeft het dan als vader toch die rechtsgang te beproeven, vaak tegen zeer aanzienlijke financiële offers? 

Er valt inderdaad veel voor te zeggen om collectief als vaders in Nederland alles uit handen te laten vallen zodra het niet meer vanzelf spreekt dat je een normaal ouder van je kind kunt zijn. En dat is het geval als je kind door je ex wordt verhinderd om met jou als mede-ouder een normale omgang te hebben. Zolang de opvattingen over kinderzorg en het prerogatief van het Moederschap (met een hoofdletter) in ons land niet veranderen, besta je als vader namelijk niet.
Toch zal geen liefhebbende vader makkelijk mee gaan in passiviteit. Hij is zijn kind kwijt en hij mist het vreselijk. Hij wil iets doen, om ervoor te zorgen dat de relatie tussen zijn kind en hemzelf weer wordt hersteld. Desnoods heeft hij er al zijn geld, zijn baan en zijn carrière  voor over. Zijn kind gaat hem boven al het andere.
Dit is een normale menselijke reactie en hij pleit voor de "moederliefde" die uiteraard ook iedere normale vader voor zijn kind voelt. Tijdens de daarop volgende gang naar de kinderrechter wordt die vader echter dubbel beschadigd: niet alleen krijgt hij zijn kind niet terug terwijl al zijn hoop daarop was gestoeld, maar hij wordt door de kinderrechter ook nog eens als de ondermens van onze samenleving behandeld. Hij wordt gestigmatiseerd als querulant. Zelfs overkomt het vele vaders dat zij tijdens een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming worden beschreven als iemand waaraan een steekje los zit. Daar sta je dan, zonder kind, vijftigduizend gulden armer, met een rapport van twee dames van de Raad in je hand die stellen dat het kind zo ver mogelijk bij jou uit de buurt moet worden gehouden.

Denk niet dat dit excessen zijn. Hoe intelligenter je bent en hoe beter je je mening kunt verwoorden, des te eerder zul je op psychiatrische gronden onbekwaam als ouder worden verklaard. Kom je daarentegen nauwelijks uit je woorden en kun je niet goed schrijven, dan is dat paardenmiddel niet nodig: de rechter bekt je dan gewoon af en jij bent niet iemand die daar met de juiste woorden tegenin weet te gaan. Het maakt dus niet uit of je winkelbediende of hoogleraar bent. Je bent vader, en vaders bestaan niet.

SOS Papa adviseert in alle gevallen echter om toch naar de kinderrechter te gaan. De enige reden: je kind zal opgroeien en jou later ooit vragen: "papa, wat heb je nou eigenlijk gedaan om mij te blijven zien?" Je kind zal deze vraag stellen als het weer goed komt, en het zal die vraag ook stellen als het niet meer goed komt. Het enige antwoord dat je dan wilt kunnen geven is: "kind, ik heb alles, maar dan ook alles gedaan wat in mijn vermogen lag om gewoon jouw bloedeigen vader te blijven". En dat kun je alleen maar zeggen als je ook inderdaad alles hebt gedaan wat in je vermogen lag.

Slik dus de vernederingen van de Raad voor de Kinderbescherming en de kinderrechter, ga in hoger beroep, ga daarna in cassatie en wend je vervolgens tot het Europees Hof. Het duurt tien jaar. Het kost twee jaarinkomens. Maar je wint er twee dingen mee: je hebt alles gedaan om voor je kind een normaal ouder te kunnen blijven, en je hebt de rechters en de Staat duidelijk gemaakt dat iets grondig dient te veranderen aan de ideologische blindheid waarmee kinderen en hun vaders worden gevonnist, louter omdat die vaders ouders van het manlijk geslacht zijn.
Als al die dertigduizend vaders per jaar op deze wijze handelen, zal het leed des te sneller kunnen worden voorkomen bij de kinderen en vaders die na u komen, ieder jaar weer.
De enigen die daarvoor kunnen zorgen, zijn de vaders die nu aan den lijve ondervinden hoe het is om vader te zijn van een kind dat je niet meer mag zien terwijl je er zielsveel van houdt. Hoe vaker zij de kinderrechter duidelijk maken dat niet zij, maar de kinderrechter zich dood moet schamen om zo met het probleem om te gaan als nu geschiedt, hoe eerder het beroep van kinderrechter "not done" zal worden en echte hulpverleners echte correcties zullen aanbrengen zodra één der ouders er op uit is het kind een normale omgang met zijn andere ouder te ontzeggen.

Je omgang met de kinderrechter
Als het goed is heb je in je opvoeding en scholing geleerd ontzag te hebben voor de rechter. Je bent dan correct opgevoed.
De kinderrechter heeft echter geen enkel ontzag voor het eigen ambt. De kinderrechter staat namelijk toe dat moeders massaal de beschikkingen aan de laars lappen die worden afgegeven. Spreekt een kinderrechter zich uit voor omgang tussen kind en vader en houdt moeder zich daar niet aan, dan pleegt de kinderrechter slechts in zeldzame gevallen een correctie op dit onrechtmatig gedrag. Meestal is het gevolg dat de kinderrechter moeder uiteindelijk haar zin geeft, met de redenering: "moeder kan het niet aan en dus beslis ik alsnog maar in het nadeel van vader" (lees: en kind).
Het laatste decennium is deze kwalijke praktijk schering en inslag geworden. Omdat de advocaten van moeders dit uiteraard weten, is deze praktijk binnen het omgangsrecht inmiddels tot "norm" verheven. Moeders hoeven vonnissen van kinderrechters niet meer na te leven, zo simpel is dat. Die vonnissen van de kinderrechters zijn dus net zoveel waard als het papier waarop ze (met veel typefouten) zijn getikt.
De vraag rijst dan uiteraard waarom jij als vader nog enig ontzag voor de kinderrechter zou hebben. Als moeder zich aan geen enkel vonnis hoeft te houden en zelfs in haar onrechtmatig gedrag door diezelfde kinderrechter wordt gesteund die haar eerder nog tot omgang veroordeelde, dan hoef jij die kinderrechter evenmin hoog te achten. Zeg dus maar gewoon waar het op staat en maak van je hart geen moordkuil. En verbiedt je advocaat om zich als een kwezel te gedragen. Alle praatjes als "wij moeten de rechter niet tegen ons in het harnas jagen" zijn vals. De kinderrechter dient gewoon te worden verteld hoe het zit, en niet anders. Dat die rechter daar vervolgens misbruik van tracht te maken, doet er niet toe. Als je onderdanig bent en ontzag hebt, verlies je in elk geval je kind. Alleen vaders die de kinderrechter keihard voor het blok zetten met de realiteit van hun kind, bereiken dat de rechter de zaak niet meer routineus kan afdoen in het "voordeel" van moeder.

De zitting is een toneelstuk
SOS Papa krijgt heel veel gelukkige vaders aan de telefoon: "de kinderrechter was toch zo begrijpend! Het was een heel goede zitting. Ik heb uitgebreid kunnen vertellen welke problemen er zijn". Als we dan vragen welke verwachtingen er zijn over de uitslag van de zitting, zijn deze vaders vol goede moed. De scepsis die wij dan verwoorden vinden zij maar getuigen van onnodig pessimisme.
Daarna komt  die uitslag in de vorm van een beschikking en dan blijkt dat vader geen poot aan de grond heeft gekregen voor zijn kind en hemzelf. We kunnen bijna als wetmatigheid stellen: hoe meelevender de rechter met vader was tijdens de zitting, des te meedogenlozer is het vonnis van diezelfde rechter.
Ook voor dit fenomeen is een structurele oorzaak te benoemen. Vader dient namelijk in zijn "obstructie" te worden uitgeschakeld, zodat moeder en kind het vervolgens "zo rustig mogelijk" hebben. Hoe bereik je dat? Door vader optimaal in verwarring te brengen: je leent hem als kinderrechter een uiterst willig oor tijdens de zitting en vervolgens geef je hem nul op rekest. Daarmee bereik je als rechter dat je zelf zoveel mogelijk buiten schot blijft. De arme man weet immers niet meer wat hij van je denken moet. Hij hield een goed gevoel over aan de zitting maar het vonnis is daarentegen een nekschot. Dat zal hem flink in de war brengen, en hopelijk zal het hem volledig uit het veld slaan zodat hij niet meer in hoger beroep gaat.
Denk niet dat wij paranoia zijn. Wij zijn door schade en schande wijs geworden, na het aanhoren van heel veel vaders en het lezen van even zovele beschikkingen nadien. Die zitting, dat is van de zijde van de kinderrechter slechts een toneelstuk. In dat stuk speelt de rechter de hoofdrol. Wij adviseren je om de rechter niet ook de regie te geven: houdt die bij jezelf. Breng naar voren wat je nodig acht ten aanzien van je eis, en niet ten aanzien van je gevoelens en emoties. Dwing de kinderrechter kennis te nemen van de wet zoals die wet is bedoeld, en niet zoals de kinderrechter die wet wil uitleggen. Laat je niet in de luren leggen door een "begripsvol oor" dat je uitnodigt om stoom af te blazen. Doe dat laatste bij je vrienden, maar blijf bij de rechter bij de les. Die les is "omgang moet, tenzij.....". Als moeder die omgang dan al wil verhinderen, dient de zitting uitsluitend te gaan over dat "tenzij" en over niets anders. Mocht de kinderrechter "onderzoek door deskundigen" nodig achten (en dat is al snel het geval), persisteer dan dat de omgang wordt voortgezet / hersteld tijdens dat onderzoek. Wordt dat verzoek afgewezen, ga dan onmiddellijk in hoger beroep,  ook als het een "tussenbeschikking" betreft. Tussenbeschikkingen die de omgang ontzeggen zijn namelijk voor hoger beroep vatbaar. Weiger intussen medewerking aan ieder onderzoek van wie dan ook, zolang de omgang tussen je kind en jou niet plaats vindt. Volg je deze weg niet, dan zal je kind jou als ouder lange tijd niet zien en uiteindelijk, op uitspraak van de kinderrechter, helemaal niet meer.

De rechter wraken
Iedere rechter hoort onpartijdig te zijn. Toch zijn rechters ook maar mensen en kinderrechters vaak ook nog vrouwen. Zo kan het gebeuren dat je als vader tijdens een zitting zeer onbeleefd wordt behandeld, nauwelijks het woord mag nemen, voortdurend wordt afgekapt en vervelende insinuaties in ontvangst moet nemen. Rechters kunnen bijzonder vooringenomen zijn, vooral als zij hun dag niet hebben. "Meneer Jansen, u denkt toch niet dat moeder hier een potje staat te liegen?" is al zo'n blijk van vooringenomenheid. Jij denkt dat namelijk en je hebt er alle recht en reden toe. Het gaat niet aan dat de rechter al oordeelt en insinueert voordat jij grondig uiteen hebt gezet welk bewijs je inbrengt voor die leugens. 
In zo'n omstandigheid kun je de rechter wraken. Je doet dat door tijdens de zitting hardop te roepen dat je wenst dat de zitting wordt gestaakt, omdat je de rechter wraakt. Heeft de rechter (bij voorkeur) zojuist iets gezegd dat ontegenzeggelijk blijk geeft van vooringenomenheid of partijdigheid, vraag dan luid en duidelijk aan de griffier: "meneer / mevrouw de griffier, heeft u genoteerd wat de rechter zojuist zei? Wilt u voorlezen wat u hebt genoteerd?"
Vervolgens wordt de zitting geschorst en buigt de wrakingskamer zich over het verzoek tot wraking. Kijk niet vreemd op als dat verzoek na enig gedelibereer wordt afgewezen, waarna de zitting met grote vertraging weer wordt voortgezet. En denk vooral niet dat je verzoek tot wraking geen enkele zin had omdat dat verzoek is afgewezen. Een wrakingsprocedure hakt er namelijk bij de rechtbank stevig in en het wordt de betrokken rechter intern bepaald niet in dank afgenomen. Deze rechter zal op zijn beurt wel uitkijken om de komende tijd zich tijdens zittingen teveel te laten gaan. Jij zult verder beleefd en formeel worden behandeld, dus gewoon zoals het hoort.
Het behoeft geen betoog dat door je wrakingsactie de rechter nou niet bepaald je beste vriend is geworden. Maar voor de rechtspleging zelf maakt dat weinig uit: als vader had je toch al nauwelijks enige schijn van kans dus een wrakingsactie kan daar nog maar weinig aan afdoen. Evenzeer voorstelbaar is bovendien het tegenovergestelde: door de wraking wil de rechter verder iedere schijn van partijdigheid vermijden en dat werkt altijd in het voordeel van jou als vader.

Advocaten zullen niet snel een rechter wraken, ook al is er alle reden dat wel te doen. De advocaat denkt echter vooral aan zijn eigen hachje: hij moet met nog meer clienten naar dezelfde rechter, en hij wil de relatie met die rechter een beetje prettig houden. Die wens stoelt op de gedachte dat een goede relatie tussen advocaat en rechter leidt tot meer gewonnen zaken.
Het is uitsluitend het derde garnituur advocaat dat zich vastklampt aan dit soort schijnzekerheden. Echt goede advocaten winnen zaken omdat de rechter er niet onderuit komt, niet omdat die rechter hen zo aardig vindt.
Voor een verzoek tot wraking heb je je eigen advocaat dan ook gelukkig niet nodig. Je kunt gewoon je eigen mond open doen en het verzoek tot wraking is dan een feit. Let wel op: sommige rechters doen gewoon alsof er niets aan de hand is en willen de zitting domweg voortzetten. Dit is verboden. U loopt in zo'n geval met enig misbaar de zaal uit en roept tegen de medewerker van de balie op de gang dat deze direct de president van de rechtbank moet bellen omdat rechter X de zitting voortzet na jouw verzoek tot wraking. Tegen die tijd heeft rechter X wel ingezien dat het toch echt niet verstandig is je verzoek tot wraking nog verder te negeren en zal de zitting daadwerkelijk worden geschorst. 

	printversie HTML
	printversie PDF