SOS Papa is van mening dat de Raad voor de Kinderbescherming geen enkele functie dient te vervullen in kwesties van omgang tussen kind en ouders.
Indien één der ouders weigert mee te werken aan de omgang, is er iets mis met die ouder en niet met het kind. Een "Raad voor Oudertherapie" zou in dat geval uitkomst kunnen bieden, maar voor de Raad voor de Kinderbescherming is geen enkele rol weggelegd. 

Ook bij de raad zelf gaan voorzichtig stemmen op in deze richting. Toch schuilt er een addertje onder het gras: door zich te bemoeien met omgangsproblemen schept de raad voor zichzelf veel werkgelegenheid. Als die werkgelegenheid zou wegvallen, zou dat het ontslag van veel ambtenaren bij die Raad betekenen. En wie bepleit nu de opheffing van zijn eigen baantje? 

Echte veranderingen zullen dus van elders moeten komen. Van vaders bijvoorbeeld. Zo raden wij u aan te weigeren aan een "onderzoek" door de Raad van de Kinderbescherming mee te werken, als er uitsluitend problemen zijn rond de handhaving van de omgang of de gedeelde zorg. De beste bescherming van het kind is een kinderrechter die de omgang herstelt, niet een Raad die gaat onderzoeken waarom moeder weigert daar aan mee te werken. Moeder weigert namelijk omdat zij weet dat op haar onrechtmatig gedrag geen sancties volgen maar een langdurig onderzoek. Zo houden rechter en raad samen krampachtig een systeem in stand waarvan zij zeggen dat zij het willen bestrijden. Op grond daarvan kan openlijk de vraag worden gesteld of zij nu werkelijk zo dom zijn als zij zich voor doen. Deze vraag dringt langzamerhand ook tot de politiek door.

Raadsmedewerkers zijn vooringenomen
De Raad voor de Kinderbescherming houdt er een zeer merkwaardige werkwijze op na. Tijdens hun opleiding leren raadsmedewerkers hoe zij subjectieve rapporten moeten schrijven die niet berusten op een weergave van de werkelijkheid. Doel van deze werkwijze is eenduidige adviezen uit te brengen, zodat de rechter geen keus wordt gelaten. Als medewerkers van de raad van mening zijn dat de omgang tussen kind en vader dient te worden ontzegd, zullen deze medewerkers een rapport uitbrengen met louter negatieve kwalificaties over vader, en louter positieve over moeder. Medewerkers worden in deze aanpak bewust getraind tijdens de interne opleiding. De raad doet dus niet aan waarheidsvinding en men komt daar openlijk voor uit. "De waarheid is voor ons als Raad niet van belang. Het enige dat telt is het belang van het kind". Met deze stuitende redenering misbruikt de Raad openlijk een vage wettekst om te kunnen volharden in een achterhaalde ideologie waarin vaders niet bestaan en moeders het recht hebben exclusief met hun kinderen te doen wat hen uitkomt. Het werkelijke belang van het kind is hier ver te zoeken.

FORA, het hulpje van de Raad
Het komt steeds vaker voor dat de Raad een onderzoek uitbesteedt "omdat de problematiek te ingewikkeld is". Zo is er al sprake van een "ingewikkelde problematiek" als een moeder stelselmatig weigert gehoor te geven aan de vonnissen van de kinderrechter. Door een langdurig onderzoek op zo'n situatie los te laten in plaats van deze aanstonds te corrigeren, moedigt de Raad zulk onrechtmatig gedrag aan en legitimeert het. Dit is volkomen onwettig maar toch gebeurt het in vrijwel alle gevallen.
Als onderzoeken worden uitbesteed, gebeurt dit meestal bij FORA. Deze "onafhankelijke instelling" is in het geheel niet onafhankelijk: FORA werkt namelijk exclusief voor Justitie en voor niemand anders.
FORA is te beschouwen als geprivatiseerd onderdeel van de Raad voor de Kinderbescherming. In werkwijze doet FORA voor de raad niet onder. Het instituut hanteert onderzoeksmethoden die wetenschappelijk volstrekt onder de maat zijn, maar de adviezen die er het gevolg van zijn worden zeer gehaaid geformuleerd. Dient u een formele klacht in of wendt u zich tot het Medisch Tuchtcollege, dan blijkt ineens "dat er niet staat wat er staat", "psychiater X is niet verantwoordelijk want het rapport was het werk van het team" etc. Intussen heeft zo'n rapport er bij de kinderrechter wel toe geleid dat je je kind niet meer ziet.
FORA is hoogst bekwaam in het juridisch formuleren van zogenaamd medische en psychologische conclusies. Wie de onderzoeksrapporten van FORA leest, graait naar een aal in een emmer met snot. Maar de conclusies van dat "onderzoek" zijn juridisch altijd eenduidig, conform de werkwijze van de Raad voor de Kinderbescherming zelf.
Over de werkwijze en opvattingen van FORA is door SOS Papa een dossier samengesteld dat op 15 februari 2002 aan het parlement is aangeboden:

Misverstanden over de bevoegdheden van de Raad
Er wordt vaak gedacht dat de raad zelfstandig kan optreden. Dit berust op een misverstand. De raad kan zelfs helemaal niet optreden.
Het is de rechter die de raad kan gelasten een onderzoek in te stellen. De raad brengt vervolgens advies uit aan de rechter en daarmee houdt het op.
Wij kennen vonnissen waarin de rechter de raad verplicht de omgang tussen vader en kind tot stand te brengen. De raad weigert zo'n vonnis dan uit te voeren omdat de raad daartoe geen wettelijke bevoegdheden heeft. De Hoge Raad heeft geoordeeld dat de raad gelijk heeft als deze stelt dat de raad er niet is om de problemen werkelijk op te lossen. Aan de politiek is dit vonnis tot nu toe voorbij gegaan. Dat is vreemd, omdat het Europees Hof iedere staat opdraagt tot een uiterste inspanningsverplichting bij de tenuitvoerlegging van beschikkingen. Nu de Raad dat niet kan / mag, is er in Nederland geen enkele instantie die dat wel doet. Nederland overtreedt dus het Europees Verdrag terzake.

Toch bemoeit de raad zich in veel gevallen wel met vaders, maar dan om hen ertoe te brengen maar van de omgang af te zien, nu moeder zo halsstarrig blijkt. In veel gevallen zet de raad vaders daarbij met oneigenlijke middelen onder druk. Je kunt in zo'n geval de betreffende raadsmedewerker informeren dat de raad er niet is om jou te adviseren, maar de rechter. Je kunt daar aan toevoegen dat je het een vreemde gang van zaken vindt om een ouder ertoe te bewegen geen contact meer met zijn kind meer te hebben. Vraag gerust of de betreffende raadsmedewerker zelf kinderen heeft.

Vermijd de raad
Vaders zien de raad vaak als laatste strohalm en zijn blij met een onderzoek. Die blijdschap verdwijnt in vrijwel alle gevallen binnen drie maanden. Ons dringende advies is dan ook de raad en FORA als vader te mijden. Verzoek nimmer zelf om een onderzoek en ga niet accoord met een onderzoeksvoorstel dat je ondeugdelijk acht. Zowel raad als FORA kunnen jou alleen betrekken in hun bezigheden indien jij daar zelf mee instemt. Als medewerking niet kan worden geweigerd of indien je hen het voordeel van de twijfel wilt gunnen, zie er dan in ieder geval op toe dat vooraf duidelijk op schrift staat wat men gaat onderzoeken, hoe men het gaat onderzoeken en binnen welke termijn dat zal gebeuren. Is het antwoord op één van deze drie vragen onbevredigend, weiger dan iedere medewerking totdat er duidelijkheid over is ontstaan. Meegaan in onduidelijkheid betekent immers meegaan in een vaag proces waarin de kans dat je kind en jij ernstig worden gemanipuleerd levensgroot aanwezig is. Je kunt de probleemstelling namelijk ook omdraaien: omdat men de zaak wil manipuleren, wil men geen duidelijkheid verstrekken over de precieze gang van zaken. Onduidelijkheid is dus een indicatie voor het risico dat men het niet goed met jou voor heeft en op voorhand al van mening is dat er een rapport moet komen waarin staat dat vader alles verkeerd doet.
Je kunt je weigering bij de rechter motiveren met de stelling dat de raad op voorhand geen inzicht wilde verstrekken in diens werkwijze en aanpak van de specifieke kwestie; je werkt pas mee als er de duidelijkheid heerst waar jouw kind en jij recht op hebben..

Het raadsrapport
Na vele maanden verschijnt dan eindelijk het raadsrapport, meestal vlak voor een zitting, zodat je nauwelijks nog de tijd hebt om te reageren. Je valt van de ene verbazing in de andere door het aantal grove onjuistheden in het rapport, de kromme redeneringen en de omkering van oorzaken en gevolgen. 

Vrijwel alle raadsadviezen lijden onder een hoge Pinokkio-factor. Zie hiervoor het betreffende submenu hiernaast.

Wat staat je te doen zodra je het zogenaamde concept van het raadsrapport ontvangt?

1. Reageer nimmer mondeling op het concept-rapport en laat je niet verleiden tot een bespreking ervan. Zorg dat je het rapport thuis krijgt en reageer uitsluitend schriftelijk.  

2. Heb je het rapport minder dan tien werkdagen voor de zitting ontvangen en ben je van mening dat het rapport niet deugt, verzoek dan per omgaande schriftelijk bij de raad dat deze uitstel van de zitting vraagt met een termijn van twee weken. Reden: je hebt het rapport niet goed kunnen bestuderen, laat staan dat je goed hebt kunnen reageren. Omdat het heel belangrijk is dat je in alle rust kunt reageren, is dat het uitstel van de zitting waard. Weigert de raad de rechter om uitstel te verzoeken, ga dan naar de zitting en verzoek de rechter ter plekke bij aanvang van de zitting om uitstel. Stemt de rechter hier niet in toe, wraak dan ter plekke de rechter (zie onder het menu rechtspraak) omdat deze rechter dan moedwillig artikel 6 van het Europees Verdrag overtreedt (equality of arms).

3. Schrijf een brief aan de directie van de raad en stel daarin dat de medewerkers die het rapport hebben geschreven zich schuldig hebben gemaakt aan opzettelijke misleiding van de rechterlijke macht c.q. valsheid in geschrifte. Zeg per aangetekende brief een schadevordering als zodanig aan (schade plus gevolgschade), zonder deze nu al in bedragen te specificeren.

4. Zet in alle rust en zo gedegen mogelijk op papier welke halve en hele onwaarheden het rapport bevat en verzoek de rechtbank op grond daarvan de rapportage van de raad niet in de beoordeling van de zaak te betrekken.

5. Stuur een afschrift naar de Tweede-Kamercommissie voor Justitie en aan de Nationale Ombudsman.

De rechtbank zal in een aantal gevallen zich niets van dit alles aantrekken. Dat blijkt dan ook uit de daarop volgende beschikking. Daarin staat aangegeven wat de raad heeft geadviseerd en de rechter volgt dan zonder omhaal dat advies. In dat geval teken je hoger beroep aan. Tevens schrijf je de minister van Justitie een aangetekende brief waarin je de Staat der Nederlanden aansprakelijk stelt voor de aantasting van je recht op family life  en dat van je kind(eren) als gevolg van valsheid in geschrifte door rijksambtenaren bij de opstelling van een advies aan de rechter, die zodoende is misleid. Stel een schadevordering in het vooruitzicht van 50.000,- euro per jaar per kind en eenzelfde bedrag voor jou. Dit alles kun je doen zonder advocaat.

Klachtprocedure bij de raad
De raad hanteert een klachtenprocedure. Klachten jegens raadsmedewerkers leiden echter zelden of nooit tot wijzigingen in raadsadviezen. Daarom heeft klagen geen enkele zin en is de hierboven beschreven procedure veel effectiever. Hoe meer aanzeggingen tot schadevorderingen de minister van Justitie ontvangt, hoe duidelijker het de politiek wordt dat er bij die raad werkelijk iets grondig mis is.

Heb je voldoende energie over om daarnaast ook bij de raad zelf een klacht in te dienen, dan krijg je meestal een slijmerig briefje dat "we er in een goed gesprek samen heus wel uitkomen". Let op: dat briefje is niet van de directeur bij wie je volgens de voorschriften je klacht deponeerde, maar het is een briefje van een ondergeschikte. Er staat ook in: "Mocht ons gesprek onverhoopt niet bevredigend zijn, dan kunt u alsnog uw klacht bij de directeur indienen".
Wat krijgen we nou, denk je dan? Ik had toch al mijn klacht bij de directeur ingediend? En nu blijkt uit deze reactie dat dit kennelijk toch niet zo is!

Hier toont de raad opnieuw hoe beroerd deze om gaat met regels en voorschriften. Als je namelijk een klacht indient, dient deze klacht te worden geregistreerd in de statistieken en moet die klacht volgens de richtlijnen worden afgehandeld. Wat doet de raad dus? Die probeert jouw formele klacht af te vangen voordat deze in de statistiek terecht zal komen. Dat scheelt een hele hoop werk en nog belangrijker: het leidt tot Kamerleden die zich openlijk verwonderd afvragen waarom bij hen zoveel vaders over de raad klagen terwijl er anderzijds maar zo weinig officiële klachten tegen diezelfde raad worden ingediend.

Je weet nu hoe dat komt. Schrijf dus een briefje terug dat een formele klacht bij de directie een formele klacht bij de directie is en dat je derhalve prijs stelt op een directe afhandeling van je klacht door die directie. Voeg daar aan toe dat je vertrouwen in de raad niet is toegenomen door de wijze waarop onreglementair is getracht jouw klacht onder het tapijt te vegen door je te misleiden over de procedure.